بر اثر گريه ( از خوف خدا ) چشمانشان ناراحت بود ، و از زيادى روزه شكمها از غذا تهى ، دعاهاى بسيار لبهايشان را خشك ، و شب زنده‌دارى چهره‌هاشان را دگرگون كرده بود ، و غبار خشوع بر چهرهاشان نشسته بود ( در ميدان جهاد همچون شير مىغريدند و بهنگام شب با خدا راز و نياز داشتند ) آنها برادران من بودند كه رفتند ، بر ما شايسته است تشنهء ملاقاتشان باشيم ، و از فراقشان انگشت حسرت به دندان بگزيم . شيطان راههاى خويش را براى شما آسان جلوه مىدهد ، و مىخواهد پيمان دين شما را گره گره بگشايد ، و بجاى جمعيت و هم آهنگى ، تفرقه ، و بوسيله « تفرقه » فتنه برقرار سازد . بنا بر اين از وسوسه‌ها و فريبهاى او روى بگردانيد كسى كه به شما نصيحت را هديه كند آن را بپذيريد و قبول كنيد و آن را در درون وجود خود نگهدارى نمائيد . كلام - 122 از سخنانى است كه امام ( ع ) فرموده ( 246 ) هنگامى كه خوارج در مخالفت خود در مسئله حكميت پا فشارى داشتند امام ( ع ) به لشكرگاه آنان آمد و چنين فرمود : آيا شما همه در « صفين » همراه ما بوديد ؟ گفتند بعضى از ما آرى و بعضى نه ، فرمود پس به دو گروه تقسيم شويد ، آنها كه در « صفين » بودند يك طرف ، و آنها كه نبودند در سوى ديگر ، تا با هر كدام با سخنى كه شايسته آنها است گفتگو كنم ، آن گاه مردم را ندا داد و فرمود ، از سخن خوددارى كنيد ، به حرفهايم گوش فرا دهيد ، و با دلهايتان بسوى من آئيد ، و هر كس را كه سوگند دادم در باره آنچه گواهش مىگيرم ، با علم خود شهادت دهد . سپس با آنان به سخن پرداخت ، سخنان طولانى ، فرمود . كه قسمتى از آن اين است : مگر آن وقت كه از روى حيله و مكر و خدعه و فريب قرآن‌ها را بر سر نيزه بلند كردند نگفتيد :